• Umów się na konsultację
  • +48 789 356 459

Godziny pracy, pon-pt 8:00 – 20:00

REHABILITACJA

POSZPITALNA

Współczesne metody leczenia szpitalnego umożliwiają skuteczniejsze i szybsze uzyskiwanie efektów w aspektach ratowania życia, zapobiegania powikłaniom zdrowotnym, czy poprawy późniejszej jakości życia. Najczęstszym wskazaniem po hospitalizacji i powrocie do domu jest czynna rehabilitacja. Umożliwia ona powrócenie do poprzedniego poziomu aktywności a nawet lepszego funkcjonowania niż przed pobytem w szpitalu, zależnie od trybu przyjęcia na oddział i uzyskanej tam pomocy medycznej.

 

Wczesna rehabilitacja na sali chorych - przyłóżkowo lub w pracowni fizjoterapeutycznej - jeszcze w trakcie pobytu na oddziale, ma za zadanie zmobilizować pacjetna i zapobiegać skutkom bezruchu. Adaptacja ma miejsce pod ścisłym nadzorem i adresuje podstawowe, ale kluczowe parametry zdrowia, wydolności i przemieszczania się.

 

Dążenie, by osoba hospitalizowana dalej mogła w pełni cieszyć się życiem rodzinnym i codziennym funkcjonowaniem, zakłada konieczność ciągłości opieki rehabilitacyjnej. Po wypisie terapia powinna być kontynuowana i w założeniu osiągać postawione cele w środowisku domowym pacjenta. Rodzina staje się podmiotem który zabezpiecza chorego i organizuje mu pomoc medyczną wraz z opieką.

Złamany obojczyk obraz RTG

PLANOWANIE REHABILITACJI DOMOWEJ NA ETAPIE SZPITALNYM SKRACA CZAS POTRZEBNY NA OPTYMALNĄ ADAPTACJĘ PO POWROCIE DO DOMU

Narzędzia operacyjne

Niezależnie od wieku ruch jest podstawowym środkiem służącym podtrzymaniu zdolności do egzystencji. Ponownie definiowanym punktem startowym rozwoju tej zdolności bywa próg, który określony zostaje przez zdarzenie o charakterze medycznym. Możliwe natężenie ruchu rzutuje na dalsze możliwości wykorzystania zdolności życiowych - adekwatnie do wieku, pełnionych ról i poziomu zaangażowania w istotne dla chorego sprawy rodzinne, zawodowe i społeczne. Poprawa stanu funkcjonowania po hospitalizacji związana jest nierozerwalnie z ruchem. Pacjent musi sam lub z pomocą zrealizować proces powrotu do dynamicznej rzeczywistości codziennych wymagań.

 

Wcześniej sprawy rytunowe, niestanowiące problemu dla zaradności pacjenta, teraz mogą stanowić ryzyko zdarzeń niepożądanych ze względu na ograniczone możliwości ich skutecznego podjęcia przez pacjenta. Uzależnienie od pomocy innych osób, nieraz na stałe, nie odbiera choremu zdolności do uzyskania jakichkolwiek efektów w fizjoterapii i poprawy jakości życia.

chorób niezakaźnych w krajach nisko- i średniorozwiniętych spowodowana jest przez zjawisko starzenia się społeczeństw, proces urbaniacji (koncentracji ludności) i globalizację

Zjawiska te sprzyjają niepodejmowaniu aktywności fizycznej, dodatkowo obciążając systemy zdrowia publicznego i opieki zdrowotnej. Głównym sprawcą zachorowań jest siedzący tryb życia. Problem prewencji i leczenia spada coraz bardziej na barki samych pacjentów.

0
€uro rocznie kosztuje Kraje Europejskie brak aktywności fizycznej ich obywateli i idące z tym w parze wybory życiowe.

W grupie osób w wieku 50-59 i 65 i więcej lat w ciągu ostatnich 5 lat hospitalizowanych było 60% mężczyzn i blisko 55% kobiet, średnio jedno- bądź dwukrotnie (łącznie 69% osób) a pięcokrotnie i więcej - 9% osób (łącznie). (PolSenior, 2012)

Czynnikiem niezależnie wpływającym na spadek sprawności funkcjonalnej przy wypisie ze szpitala, łącznie z pierwszym miesiącem pobytu w domu, jest niski lub umiarkowany poziom wyjściowy mobilności w momencie zahospitalizowania, gdzie przyczyna unieruchomienia nie jest powodem hospitalizacji. (Zisberg i wsp. 2011)

System ochrony zdrowia ma wpływ jedynie na 10% ogólnego poziomu zdrowia u danej osoby. Pozostałe czynniki to: styl życia (50%), geny (20%) i środowisko (20%). U osób starszych potrzeby zdrowotne nasilają się i są odzwierciedleniem wpływu poszczególnych składowych na zdrowie z przypisanym im charakterem i siłą. (odniesienie do Pól Zdrowotnych M. Lalonda)

Wraz z postępującym wiekiem wzrasta średnia ilość hospitalizacji na jedną osobę (GUS 2004). Możliwość zapobiegania takiemu zjawisku w życiu społecznym i osobniczym związana jest z komunikacją między członkami zespołu zajmującego się coraz bardziej wymagającym specjalistycznego i kompleksowego podejścia - seniorem. Ściśle wiąże się z tym konieczność i zdolność do wdrażania zaleceń poszpitalnych. (PolSenior 2012)

Ryzyko pojawienia się depresji jest większe u osób, które nie wykazują dostatecznej dla nich sprawności funkcjonalnej w środowisku domowym i na zewnątrz. Ograniczenie w obszarze samodzielnej egzystencji nasila się wraz z pojawieniem się depresji. Obydwa te czynniki oddziaływują na siebie zwrotnie potęgując efekt braku skutecznej aktywności. (Bartoszek i in., 2018)

osób chorych na depresję w wieku starszym nie ma właściwej lub w ogóle postawionej diagnozy w tym względzie

Częstą konsekwencją braku właściwej diagnozy stanu psychicznego jest zaniechanie leczenia ukrytej depresji oraz podejmowanie leczenia ruchowego bez odniesienia do deficytu funkcjonalnego, jako jednej z przyczyn depresji. Tym samym ponosi się ryzyko niewłaściwego ukierunkowania procesów aktywności fizycznej i warunkowanym tym charakterem otrzymywanej opieki.

0
osób cierpi w Polsce na depresję. Dotyczy 25% osób w wieku 50-59 lat i osiąga próg 35% u osób 80-letnich i starszych.

Najwięcej pracy w powracaniu do sprawności wykonuje osoba najbardziej jej potrzebująca – pacjent. Dzieje się tak przy zachowaniu pewnego stopnia orietnacji i zdolności do ruchu. Osoby całkowicie zależne z kolei polegają w zdecydowanej mierze na pracy wykonanej za nich (dla nich) przez fizjoterapeutę. Metody pracy fizjoterapeutycznej zostają dostosowane do realnych możliwości uczestnictwa przez chorego w procesie wysiłku fizycznego. Wysiłek ukierunkowuje się w każdym przypadku na cel główny i jego poszczególne, przygotowujące do dalszych postępów etapy. Niekiedy chodzi jedynie o zapewnienie rodzinie pełnienia efektywnej opieki. W tym celu utrzymuje się w ciągłości z leczeniem szpitalnym wspomaganie ruchowe podtrzymujące funkcje fizjologiczne i odczucia fizyczne pacjenta, np. braku bólu, duszności, sprzyjania komfortowi leżenia, siedzenia, możliwości transferu na wózek.

 

Możecie Państwo kontaktować się ze mną przez cały tydzień w celu uzyskania pomocy.

Sala pooperacyjna w szpitalu

pon-nd do 20:00
+48 789 356 459

Fizjoterapeuta | Opiekun medyczny | Masażysta

Rehabilitacja i ukierunkowane usługi opiekuńcze, dedykowane osobom po hospitalizacji i ich rodzinom.

Bezpieczniejszy powrót do domu i stabilizowanie stanu zdrowia poprzez stopniowanie interakcji z otoczeniem.

Wspomaganie osób unieruchomionych w funkcjonalnym usamodzielnianiu się w przewlekłych schorzeniach.

Specjalistyczna opieka łącząca w sobie fizjoterapię i czynności aktywizujące. Wykonywanie podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych i higienicznych.